Πόσο κοστίζει η βροχή;

Συχνά αναρωτιόμουν πώς είναι να λες πολλά πράγματα με λίγα λόγια. Να ξυπνάς συναισθήματα και να περνάς μηνύματα που χαϊδεύουν την καρδιά. Πάντα υπάρχει μια αιτία για να αρχίσει ένας δημιουργός να πλάθει...

Εγώ απλώς σας παραδίδω το νεογέννητο παιδί μου...

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]

Διάβασε ένα απόσπασμα

Το τελευταίο πράγμα που περίμενα πως θα κάνω ποτέ ήταν να γράψω ποίηση. Δε διάβαζα ποτέ ποίηση, δεν είχα ιδέα από έμμετρο λόγο και μου φαινόταν και κάποιες φορές δυσνόητος, δικαιολογώντας την έκφραση «Τι θέλει τάχατες να πει ο ποιητής;» Όμως λάθεψα και, καθώς φαίνεται, ένας δημιουργός δεν πρέπει να έχει πνευματικά όρια, και γιατί όχι, να τολμά και να πειραματίζεται. Αν αγαπήσεις την πένα, τότε θα σ’ αγαπήσει κι αυτή, και αυτό το ζευγάρι τίποτε και κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει.

Ιούνιος του 2008 και όλη η Ελλάδα συγκλονίζεται από την άγρια δολοφονία ενός πολύ αγαπημένου ηθοποιού, του Νίκου Σεργιανόπουλου. Δημιουργείται αμέσως στο Διαδίκτυο, στο facebook, μια σελίδα αφιερωμένη στη μνήμη του και χιλιάδες Έλληνες γράφουν μηνύματα αγάπης και συμπαράστασης στην οικογένειά του. Θέλω να γράψω κι εγώ κάτι, σοκαρισμένη από το γεγονός. Και αντί για κάποιο κείμενο σε πεζό λόγο, έτσι αυθόρμητα, αρχίζω να γράφω σε μορφή ποιήματος αυτά που θέλω να πω. Το δημοσιεύω και το ποίημά μου προκαλεί αίσθηση. Κάποιοι μου ζητάνε την άδεια να δημοσιευτεί ευρύτερα, θεωρώντας το «πολύ δυνατό». Παρασυρόμενη από αυτή την ενθάρρυνση, αλλά και κάποια ίσως εσωτερική μου ανάγκη, αρχίζω να γράφω διάφορα ποιήματα, το ένα μετά το άλλο. Εκεί αντιλαμβάνομαι ότι με την ποίηση μπορείς να πεις σε λίγες αράδες πολύ περισσότερα πράγματα από εκείνα που θα έλεγες σ’ ένα ολόκληρο βιβλίο. Και αρχίζω να διαπιστώνω για πρώτη φορά τη δύναμη και το μεγαλείο της.